• Jan Ghijselen, vzwcoach

Performance Imperative 3: Projecten en strategie


Goed ontworpen en geïmplementeerde projecten en strategieën.

Als ik de tekst vertaal en een beetje de "amerikanismen" eruit filter, krijg ik de volgende tekst:

Leidinggevenden maken duidelijk wie het doelpubliek en de toehoorders zijn die ze bedienen en bedienen ze met passie.

Leidinggevenden baseren het ontwerp van projecten en strategieën op een gezonde analyse van de problematiek, inzichten van de beoogde doelgroep en evidence base en onderzoek. Zo maximaliseren ze de kans dat de activiteiten van de organisatie leidt tot de gehoopte resultaten. (Hunter noemt dit de Theorie van Verandering: Theory of Change)

Leidinggevenden ontwikkelen projecten met aandacht voor het groter ecosysteem waarin ze werken, rekening houdend met de bestaande culturele, geografische, historische en sociale dynamieken.

Leidinggevenden voeren projecten systematisch uit op een kwaliteitsvolle manier. Gegevens verzamelen en gebruiken, meten van resultaten zijn integraal deel van het uitwerken van kwaliteitsvolle projecten.

Leidinggevenden werken aan het rekruteren, behouden, motiveren van de deelnemers en potentiële begunstigden, ze luisteren en leren van hen.

In het geval van directe sociale dienstverlening, investeren leidinggevenden in sterke banden tussen de medewerkers en de deelnemers. De relatie tussen beiden is misschien wel de sterkste bepalende factor voor het succes van een begeleiding.

Leidinggevenden laten zich niet verleiden om af te wijken van doelstellingen, afspraken of projecten om punten te scoren of cijfers te behalen die goed ogen in marketing of pers of in rapporten aan de donoren.

Hard en zacht, zoet en zuur?


Vanuit de praktijk van het maatschappelijk werk bekeken, heb je hier (grofweg) twee richtingen: de rationeel-strategische en de sociaal-relationele.

De meerwaarde van de opstellers van de Performance Imperative is dat ze niet in de val trappen van het strenge contractdenken, het geïndividualiseerd plichtenmodel.

Integendeel, ze vragen aandacht voor sterke banden met de “deelnemers”/ cliënten/ begunstigden/ gebruikers.

En tenslotte maken ze de opening naar het bevragen van de deelnemers, het luisteren naar en leren van onze cliënten.

Strategie en projecten: een model?

De ontwerpers van de Performance Imperative openen de weg naar een “model” van strategie en projectontwikkeling. Strategie en projecten moeten gebaseerd zijn op

· Een gezonde analyse van de problematiek

· Inzichten van de beoogde doelgroep

· Evidence base

· Wetenschappelijk onderzoek


Lijkt me een goede tip om je strategieën en projecten te toetsen. Kan ook interessant zijn om het als kapstok te gebruiken voor een projectaanvraag: we baseren ons project op…

Essentieel is de inbreng van het onderdeel “inzichten van de beoogde doelgroep”. Bij de Koning Boudewijnstichting, het netwerk Armoede, Welzijnszorg, De Link Armoede, Verenigingen waar Armen het Woord Nemen, zelforganisaties van personen met een handicap of mensen uit de geestelijke gezondheidszorg… vind je redelijk wat informatie. Hier en daar vind je handvaten om je project op te baseren, maar belangrijker nog zijn de inzichten die ze ons aanreiken over hun “ervaring”. Vanuit hun ervaringsdeskundigheid kunnen we onze strategieën en projecten her-ijken, anders ontwerpen.

Daar bovenop kunnen we regelmatig overlegtafels organiseren met mensen uit onze doelgroep, hen bevragen, advies vragen.

Moet de overheid dit ook als model nemen? ... dacht het wel!

Zoals in een eerder blog-artikel gezegd: In de jaren 80 en 90 zetten organisaties en welmenende burgers projecten op en zochten daarna financiering. Vandaag wordt de projectvorm en -inhoud steeds meer door de subsidiërende overheden afgelijnd en bepaald.

Hier en daar doet men inspanningen om zich te baseren op de inbreng van de doelgroep, degelijke analyses en onderzoek. Maar doorgaans zijn de ideeën van de overheden onvoldoende getoetst, vertonen ze te weinig raakvlak met evidence en research.

Het zou goed zijn dat de overheden enerzijds meer ruimte geven aan projecten om zelf vorm te geven aan agogiek, anderzijds om zelf strikter te zijn wat de achtergrond van projectoproepen betreft: rigoureuze analyse en inbreng van de doelgroep, bijvoorbeeld, zou een hele stap vooruit zijn.

Meer nog, een dergelijk model zou een aspect zijn van "openbaarheid van bestuur" en de "verantwoordingsplicht" van de overheid. Zo maakt de overheid duidelijk waar het zijn projectideeën op baseert.

Het plan en niets dan het plan?

Wat naïef is het laatste paragraafje: leidinggevenden laten zich niet verleiden om af te wijken van (…) om punten te scoren of de donoren ter wille te zijn. Zo werkt het helaas niet altijd. Welke leidinggevende heeft niet al eens een telefoontje gekregen waarin ze (even vrouwelijk voor het gangbare mannelijke gebruiken) met zachte dwang of subtiele manipulatie door een hooggeplaatste van een subsidiërende overheid aangezet worden om deze of gene cliënt voor te trekken of bepaalde voordelen toe te staan… Zo werkt ons systeem helaas en we moeten daar niet naïef in zijn.

Volgende keer gaat het over deel 4 van de Performance Imperative: Financiële gezondheid en duurzaamheid.

#Governance #Management #Performance #Strategie

blog 2020

Selecteer hieronder

© 2017 vzwCoach.be Proudly created with Wix.com

  • Twitter Social Icon
  • LinkedIn Basic Black